Metodyka pracy adwokata i radcy prawnego w sprawach przestępstw oraz wykroczeń drogowych,
Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018, ss. 806.
/zobacz/

Publikacja zawiera praktyczne wskazówki karnoprawne, procesowe i kryminalistyczne dotyczące wypadków oraz kolizji komunikacyjnych, prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (lub pod wpływem środka odurzającego), a także kompleksowe omówienie problematyki zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Opracowanie oparte na 800 stronach, prezentuje ponad 800 orzeczeń (również niepublikowanych) i 400 pozycji literatury.
Metodyka jest przeznaczona przede wszystkim dla adwokatów i radców prawnych, sędziów oraz prokuratorów, policjantów, jak również aplikantów i studentów kierunków prawniczych, jednakże z uwagi m.in. na kompleksowe omówienie problematyki zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, polecić ją należy wszystkim kierowcom, instruktorom nauki jazdy oraz kursantom (szerzej na jej temat – zob.: https://www.ksiegarnia.beck.pl/16797-metodyka-pracy-adwokata-i-radcy-prawnego-w-sprawach-przestepstw-oraz-wykroczen-drogowych-mariusz-olezalek).

„Kolarze w więzieniu” – zasadność wykonywania kary pozbawienia wolności wobec pijanych rowerzystów,
[w:] W. Cieślak, M. Romańczuk-Grącka (red.), Między stabilnością a zmiennością prawa karnego. Dylematy ustawodawcy, Pracownia Wydawnicza „ElSet”, Olsztyn 2017, s. 424-435.

Niniejszy artykuł omawia zasadność orzekania przez sądy kary pozbawienia wolności w stosunku do tzw. pijanych rowerzystów, a następnie jej wykonywania w zakładach karnych (powyższe zachowanie penalizowane było w okresie od 15 grudnia 2000 r. do 8 listopada 2013 r.). Osoby takie były nazywane przez współwięźniów „kolarzami”. Opracowanie odpowiada m.in. na pytanie, ilu skazanych zostało skazanych na karę pozbawienia wolności, a następnie w stosunku do jakiej liczby z nich, została ona wykonana. Poruszone są tutaj również kwestie ekonomiczne wykonywania kary pozbawienia wolności wobec sprawców tych przestępstw. W końcowej części artykułu podsumowano, czy warto było angażować całą machinę państwową w celu próby wyeliminowania plagi „pijanych” rowerzystów na polskich drogach.

Cenzura korespondencji skazanego pozbawionego wolności z obrońcą, 
[w:] A. Nawój-Śleszyński, J. Łuczak (red.), Wybrane problemy indywidualizacji wykonywania kary pozbawienia wolności i środków probacyjnych,
Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2017, s. 157-166.

Jednym z podstawowych praw oskarżonego w postępowaniu karnym, a następnie skazanego w toku wykonywania kary w postępowaniu wykonawczym, jest prawo do obrony. W orzecznictwie i piśmiennictwie rozróżnia się tzw. obroną formalną (korzystanie z pomocy obrońcy) oraz obronę materialną (działalność skierowana na obronę przed zarzutem podejmowana przez samego oskarżonego lub za pomocą swojego obrońcy) (zob. przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2015 r., IV KK 29/15, Prok. i Pr. – dodatek „Orzecznictwo” 2015, nr 9, poz. 11; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1-467, Warszawa 2014, s. 67-70). Ta pierwsza wynika inter alia z konstytucyjnego prawa, które zostało stypizowane w przepisie art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze sprost. i zm.), a także w szczególności z art. 6 ust. 1 lit. c Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (tj. Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2; Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.) i art. 14 ust. 3 lit. b oraz d Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r., przyjętego rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ; Dz.U. z 1977 r. nr 38, poz. 167 ze zm.).
W artykule poruszone są zagadnienia dotyczące przysługującemu oskarżonemu prawa do posiadania obrońcy i zasad kontaktowania się z nim. Wskazane są także sytuacje, w których możliwa jest kontrola korespondencji skazanego z adwokatem, ich rozmów podczas widzeń lub telefonicznych. Zaprezentowany jest również przypadek wykluczający jakąkolwiek kontrolę korespondencji skazanego z osobą uprawnioną do jego obrony.

Swoboda wypowiedzi na gruncie wyselekcjonowanych judykatów Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, 
[w:] J. Cheda (red.), Ochrona Praw Człowieka w Polsce i na świecie w XXI wieku. Stan obecny i perspektywy. Zagadnienia wybrane,
Mentoris Centrum Edukacyjno-Logopedyczne, Krosno – Rozworzyn 2015, s. 43-53.

Jedną z najważniejszych cech systemu demokratycznego jest wolność wypowiedzi. To fundament oraz podstawa innych wolności, na której budowano obecną demokrację, ponieważ bez niej inne prawa i wolności nie mogą być w pełni realizowane. Omówienie wybranych orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczących tej sfery, odzwierciedla dokonania powyższej instytucji, a przy budowie systemu demokratycznego konieczna jest znajomość standardów europejskich. Nie ulega wątpliwości, że prawami wyższej rangi są takie prawa jak prawo do życia czy zakaz tortur, ponieważ są one bezwzględnie obowiązujące i wiążące, jednak rozpatrując prawa względnie wiążące w grupie wolności politycznych, pierwszeństwo należy przyznać wolności wypowiedzi (por. R. Bartoszcze, Rada Europy a wolność wypowiedzi, Kraków 1999, s. 5).
Artykuł omawia treść niektórych przepisów Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i przedstawia związane z nimi sprawy, które rozstrzygnął Europejski Trybunał Praw Człowieka. W wielu przypadkach swoboda wypowiedzi nie jest przestrzegana, co podważa prawidłowe funkcjonowanie demokracji. Opracowanie wyjaśnia także szczersze znaczenie określeń, takich jak „prawo do wolności wyrażania opinii”, „immunitet dziennikarski” czy też „granice dopuszczalnej krytyki”. Wskazuje też różnicę w sformułowaniach „wolność wypowiedzi” a „wolność słowa” i „wolność wyrażania opinii”.

Zarządzanie bezpieczeństwem w ruchu drogowym, 
[w:] J. Kłys (red.), J. Maj (red.), Problemy, wyzwania i perspektywy zarządzania w XXI wieku,
Wydawnictwo Ruthenus, Warszawa – Krosno 2015, s. 103-113.

Głównym celem osób, które zajmują się prawnymi aspektami ruchu drogowego jest dążenie do tego, aby poziom postępowań w przedmiotowym zakresie był jak najwyższy. Dotyczy to w szczególności wyjaśniania skutkowych zdarzeń drogowych i określania winy ich uczestników oraz prowadzenia postępowań przygotowawczych. Mimo, że podstawowe zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie ulegają gwałtownym zmianom i wieloletniego doświadczenia w interpretacji przepisów, w wielu przypadkach poziom ten nie jest zadawalający. Dzieje się tak dlatego, ponieważ brakuje szkoleń lub też chęci uczestniczenia w nich, a także spotkań o charakterze szkoleniowym i właściwego doboru tematów. Niedopuszczalny jest pogląd zdarzający się wśród profesjonalistów, że pojazd znajdujący się na drodze głównej zawsze będzie miał pierwszeństwo, niezależnie od tego, czy porusza się prawidłowo czy też nie. Przeświadczenie o nieograniczonej nadrzędności drogi głównej nad podporządkowaną jest pierwszym krokiem do błędnego rozstrzygnięcia. Podstawowe zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego nakazują przecież zachowanie „ostrożności”, „szczególnej ostrożności” i „ograniczonego zaufania” (zob. W. Kotowski, Prawne problemy ruchu drogowego. Komentarz, Warszawa 2007, s. 147).
W artykule poruszono znaczenie biegłej znajomości zasad ruchu drogowego przez organy wymiaru sprawiedliwości, jak również ich profesjonalne podejście do spornych kwestii. Przedstawiono także ogólne i szczególne zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wyroki Sądu Najwyższego i poglądy przedstawicieli piśmiennictwa dotyczące właściwej interpretacji przepisów. W opracowaniu zawarto również przykłady różnych zdarzeń na drodze i ich błędnej oceny przez organy procesowe.

Prewencja i polityka kryminalna w Polsce – wybrane aspekty, 
Wiedza Prawnicza 2015, nr 6,
Łódź 2015, s. 8-12.

Rozmiary przestępczości w Polsce, jej uwarunkowania oraz skuteczność polityki kryminalnej, należą od dawna do tematów szeroko dyskutowanych w Polsce. Problemami tymi interesują się środowiska naukowe praktyków zajmujących się ściganiem przestępstw i wymiarem sprawiedliwości oraz dyskutowane jest to w różnych kręgach opinii publicznej. Dominującą rolę w stymulowaniu tych zainteresowań odgrywają środki masowego przekazu, które w większym stopniu niż subiektywne odczucia obywateli i wiedza naukowa, kształtują obraz w tej dziedzinie. Jednakże informacje ogólnikowe, i te o charakterze anegdotycznym, nie powinny stanowić fundamentu polityki kryminalnej państwa. Racjonalną podstawę ograniczania przestępczości powinny stanowić jedynie informacje zdobyte przez zweryfikowane doświadczenia praktyki oraz rzetelne badania naukowe (zob. T. Szymanowski, Stan przestępczości a polityka kryminalna w Polsce, [w:] K. Indecki (red.), Aktualne problemy prawa karnego, kryminologii i penitencjarystyki, Księga ofiarowana Profesorowi Stefanowi Lelentalowi w 45. roku pracy naukowej i dydaktycznej, Łódź 2004, s. 263).
W artykule zawarta jest analiza danych z przeprowadzonych badań wiktymologicznych, które tylko częściowo obrazują zakres i rozmiary występującej w Polsce przestępczości. Dzieje się tak, ponieważ niektóre rodzaje przestępstw – na skutek subiektywnej oceny osób poszkodowanych – są zawyżane (jak np. kradzieże), a niektóre trudno jest wykryć (przykładowo oszustwa podatkowe). O znacznej kryminalizacji dużej części społeczeństwa świadczą umieszczone w artykule dane policyjne. Przedstawiają one rodzaje, a także strukturę przestępstw i ich procentowy wskaźnik w wybranych latach. Opracowanie zawiera również analizę powyższych danych, która wskazuje czynniki sprzyjające wzrostowi przestępczości oraz zależność pomiędzy wiekiem obywateli a jej rozmiarami.

Nierówność stron i naruszenie zasady prawa do obrony w postępowaniu karnym – postulaty de lege lata i de lege ferenda,
Pismo Adwokatury Polskiej „Palestra” 2014, nr 11-12,
Naczelna Rada Adwokacka, Warszawa 2014, s. 69-81.,

/zobacz/

Komisja Kodyfikacyjna Prawa Karnego projektem ustawy z dnia 5 czerwca 2012 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw przygotowała zmiany „stanowiące kompleksową regulację, której celem jest zwiększenie sprawności postępowania karnego oraz jego efektywności”. W dniu 6 czerwca 2012 r. zostały one skierowane do uzgodnień międzyresortowych oraz instytucji społecznych.
Artykuł porusza zagadnienia, które nie zostały objęte projektem nowelizacji, a które z praktycznego punktu widzenia, mogłyby nie tylko przyspieszyć i przeciwdziałać nadmiernej przewlekłości postępowania, stosownie do zasady ekonomiki postępowania, ale w głównej mierze ma na celu wprowadzenie „równości stron” w postępowaniu karnym i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, zgodnie z łacińską paremią „omnes homines aequales sunt” (wszyscy są równi wobec prawa), a także wskazuje przypadki naruszenia zasady prawa do obrony.

Stosowanie środków zapobiegawczych w świetle nowelizacji kodeksu postępowania karnego z dnia 27 września 2013 r. 
/współautor P. Bogacki/,
[w:] T. Gardocka (red.), M. Jakubik (red.), Szkice o nowym modelu procesu karnego,
Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2014, s. 73-87.

Artykuł ma na celu przedstawienie zmian w zakresie stosowania środków zapobiegawczych, jakie wprowadza ustawa z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247). Zmiany w zakresie środków zapobiegawczych, które wkraczają w sferę konstytucyjnie chronionych praw i wolności osobistych, mają na celu uściślenie wymogów stosowania niektórych środków zapobiegawczych, wzmocnienie pozycji oskarżonego, ograniczenie stosowania najsurowszego z tych środków, czyli tymczasowego aresztowania, doprecyzowanie wymogów wniosku o zastosowanie tego środka, jak i uzasadnienia jego stosowania, a także określenie okresu oraz możliwości przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania (por. środki przymusu w kontradyktoryjnym modelu postępowania karnego; http://prawo.uni.wroc.pl/pliki/16811). Nowelizacja dotyczy również stosowania tymczasowego aresztowania w przypadku orzeczenia środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym. Ustanawia także możliwość orzeczenia częściowego przepadku lub ściągnięcia wartości majątkowych stanowiących przedmiot poręczenia.
Opracowanie ogranicza się do omówienia zmian, jakie ustawa wprowadza w zakresie stosowania środków zapobiegawczych. Artykuł nie ma na celu omówienie środków zapobiegawczych jako takich i zasad ich stosowania, lecz ma na celu przedstawienie zmian, które nowelizacja wprowadza wraz z uzasadnieniem potrzeb tych zmian w zakresie dotyczących stosowania określonych środków zapobiegawczych.

Dozór elektroniczny jako środek ograniczenia przeludnienia w polskich zakładach karnych
/współautor P. Bogacki/,
Wiedza Prawnicza 2014, nr 4,
Łódź 2014, s. 98-107
 

W obecnie obowiązującym porządku prawnym nie ulega wątpliwości, że dozór elektroniczny to jeden z systemów wykonywania kary pozbawienia wolności na etapie postępowania wykonawczego. Artykuł nie ma na celu omówienia przesłanek, jakie muszą być spełnione, aby móc zastosować przysłowiową „bransoletkę” w stosunku do skazanego, ale odpowiada na pytanie, czy słusznie przedstawiciele doktryny podkreślają, iż „propo¬zycja wprowadzenia krótkoterminowej kary pozbawienia wolności wykony¬wanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego w formie określonej przez Autorów Ustawy jest całkowicie niecelowa i merytorycznie niezasadna. Prawo pozbawione warstwy aksjologicznej, warstwy społecznej odnoszącej się do systemowego określenia probacji, staje się prawem bez auto¬rytetu, prawem prymitywnym i w żadnym wypadku nie zmienia rzeczywistości społecznej” (A. Bałandynowicz, Opinia do projektu Ustawy o zmianie ustawy – kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (druk nr 3750), Biuro Studiów i Ekspertyz Kancelarii Sejmu 2005, s. 20) i dopiero zmierza „do kompleksowego uregulowania nieznanej wcześniej w polskim ustawodawstwie reakcji prawnokarnej, która polega na po¬zostawaniu skazanego poza zakładem karnym pod dozorem elektronicznym” (B. Stańdo-Kawecka, Opinia do projektu ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego wraz z projektami aktów wykonawczych (druk nr 1237), Biuro Analiz Sejmowych Kancelarii Sejmu 2007, s. 1).
W opracowaniu przedstawione są dane statystyczne dotyczące zagadnienia, ilu skazanych odbywa obecnie karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i ile osób taką karę odbyło od początku istnienia tego systemu. Ponadto wskazane jest, ile osób mogłoby taką karę odbywać, ponieważ spełniają wszystkie kryteria ustawowe, aby odbywać karę w systemie dozoru elektronicznego, a także czy przy rozszerzeniu technicznym systemu mógłby on skutecznie wpłynąć na zmniejszenie przeludnienia polskich więzień. W końcowej części artykułu zostały ukazane również aktualne koszty funkcjonowania systemu dozoru elektronicznego.

Propozycje zmian w programie kształcenia aplikantów adwokackich oraz w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury,
Pismo Adwokatury Polskiej „Palestra” 2013, nr 11-12,
Naczelna Rada Adwokacka, Warszawa 2013, s. 83-97.
/zobacz/

Propozycje zmian w programie kształcenia aplikantów adwokackich oraz w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Artykuł opisuje wady i zalety obecnie funkcjonującej aplikacji adwokackiej oraz prokuratorsko-sędziowskiej, a także przedstawia cenne uwagi i sugestie, które – zdaniem autora – należałoby wprowadzić, aby dopasować je do wymagań współczesnego życia. W opracowaniu poruszone zostały również plusy i minusy kolokwiów przeprowadzanych podczas danego typu aplikacji (oraz co należałoby w nich zmienić), a także porównywany jest „stary” i nowy model kształcenia przyszłych sędziów oraz prokuratorów.
Niniejszy artykuł zawiera również cenne wskazówki, jaka treść materiału i w jaki sposób powinna być przekazywana aplikantom podczas zajęć, nie zapominając o właściwym doborze wykładowców (spośród adwokatów, sędziów czy prokuratorów). Wyraźny nacisk autor kładzie na praktyczność wykładów w formie tzw. case method, czyli pracy na podstawie akt i orzecznictwa sądowego, a także rozwiązywania jak największej ilości kazusów. W końcowej części opracowanie odpowiada na pytanie, czy w chwili obecnej w sposób prawidłowy funkcjonuje układ patron –aplikant oraz, czy potrzebna jest aplikacja w kontekście deregulacji zawodów prawniczych. Poruszona zostaje również kwestia, czy nie należy wprowadzić limitów przyjęć na aplikacje korporacyjne (w tym aplikację adwokacką), i czy nie jest to jedyny sposób, aby przedstawiciele Palestry mogli w sposób rzetelny oraz konkretny konkurować ze sobą, a młodzi adwokaci, którzy rozpoczynają działalność w tym zawodzie, po roku lub dwóch nie musieli zamykać prowadzonych przez siebie kancelarii.

Tryb ścigania przestępstwa zniesławienia, 
[w:] Publikacja pokonferencyjna X Międzynarodowej Konferencji Naukowej Młodych Naukowców „Aktualne pytania reformowania systemu prawnego Ukrainy” (7-8 czerwca 2013 r.),
Łuck 2013.

Przestępstwo zniesławienia jest ścigane nie z urzędu, ale z oskarżenia prywatnego. Oznacza to, że inicjatywa oraz ciężar przeprowadzenia prywatnego quasi-postępowania przygotowawczego spoczywa na pokrzywdzonym. Niniejszy artykuł odpowiada na pytanie, jakie czynności i inne formalności musi spełnić, aby móc sam – zgodnie z przepisami prawa – wnieść prywatny akt oskarżenia do sądu.

Rozłożenie ciężaru dowodu w sprawach o zniesławienie,
[w:] Publikacja pokonferencyjna IX Międzynarodowej Konferencji Naukowej Młodych Naukowców „Życie prawa: stan obecny i perspektywy rozwoju” (22-23 marca 2013 r.),
Łuck 2013.

Artykuł zwraca uwagę na dość interesującą, określoną w przepisie art. 213 § 1 k.k., kwestię rozkładu ciężaru dowodu w sprawach o zniesławienie. To nie pomówiony jako oskarżyciel prywatny ma udowodnić w procesie nieprawdziwość zarzutu, lecz pomawiający ma udowodnić, że postawiony przez niego zarzut jest prawdziwy. Mamy tu do czynienia z wyjątkowym w procedurze karnej przesunięciem ciężaru dowodowego z oskarżyciela na oskarżonego. Warto podkreślić, że również i niedające się usunąć wątpliwości co do prawdziwości zarzutu, w tym wypadku muszą być tłumaczone na korzyść pomówionego, czyli oskarżyciela.

Cywilnoprawna odpowiedzialność za przestępstwo zniesławienia – cz. II,
Wiedza Prawnicza 2013, nr 2,
Łódź 2013, s. 44-57.

Artykuł porusza zagadnienia dotyczące przestępstwa zniesławienia i udziela odpowiedzi na pytanie, jakie są sposoby dochodzenia odpowiedzialności cywilnej wobec sprawcy zniesławienia. Opracowanie oparte jest na szeroko dobranym orzecznictwie sądowym oraz poglądach doktryny. Wskazuje ono, na jakich podstawach poszkodowany może złożyć pozew do sądu, a następnie, co musi wskazać jako żądanie i podstawę faktyczną powództwa.
Artykuł zawiera również elementy procedury cywilnej. Odpowiada m.in. na pytanie, do którego sądu należy wnieść pozew o odszkodowanie, a do którego pozew o ochronę naruszonych dóbr osobistych, a także jaka jest opłata od ww. pozwów. Opracowanie zawiera również szczegółowe omówienie instytucji prejudycjalności, czyli mocy wiążącej prawomocnych wyroków karnych skazujących w procesie cywilnym. W końcowej części artykułu omówiona została szczegółowo instytucja powództwa adhezyjnego, a więc powództwa cywilnego w procesie karnym, a następnie pojęcie powoda cywilnego w procesie karnym i wyjaśnienie zwrotu „lis pendens” (zawisłość sporu).

Cywilnoprawna odpowiedzialność za przestępstwo zniesławienia – cz. I,
Wiedza Prawnicza 2013, nr 1,
Łódź 2013, s. 19-35.

Artykuł porusza zagadnienia dotyczące przestępstwa zniesławienia i udziela odpowiedzi na pytanie, jakie są sposoby dochodzenia odpowiedzialności cywilnej wobec sprawcy zniesławienia. Opracowanie oparte jest na szeroko dobranym orzecznictwie sądowym oraz poglądach doktryny. Wskazuje ono, na jakich podstawach poszkodowany może złożyć pozew do sądu, a następnie, co musi wskazać jako żądanie i podstawę faktyczną powództwa.
Artykuł zawiera również elementy procedury cywilnej. Odpowiada m.in. na pytanie, do którego sądu należy wnieść pozew o odszkodowanie, a do którego pozew o ochronę naruszonych dóbr osobistych, a także jaka jest opłata od ww. pozwów. Opracowanie zawiera również szczegółowe omówienie instytucji prejudycjalności, czyli mocy wiążącej prawomocnych wyroków karnych skazujących w procesie cywilnym. W końcowej części artykułu omówiona została szczegółowo instytucja powództwa adhezyjnego, a więc powództwa cywilnego w procesie karnym, a następnie pojęcie powoda cywilnego w procesie karnym i wyjaśnienie zwrotu „lis pendens” (zawisłość sporu).

Okoliczności wyłączające bezprawność pomówienia,
Wiedza Prawnicza 2012, nr 4,
Łódź 2012, s. 97-109.

Nowelizacja kodeksu karnego dokonana ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw złagodziła odpowiedzialność karną za zniesławienie, a także spowodowała rozszerzenie prawa do krytyki (art. 213 § 2 k.k.) w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2008 r., sygn. akt SK 43/05 (Dz.U. nr 90, poz. 560.).
Opracowanie odpowiada na pytanie, jakie przesłanki muszą być spełnione, aby niepubliczne pomówienie oraz kontratyp dozwolonej krytyki mogły stanowić kontratyp, a więc okoliczność wyłączającą bezprawność czynu.

Ochrona czci człowieka na przykładzie zniesławienia na tle wybranych grup zawodowych i społecznych – cz. II,
Monitor Prawniczy 2012, nr 15,
C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 801-811.

Artykuł (w dwóch częściach) porusza zagadnienia dotyczące przestępstwa zniesławienia i udziela odpowiedzi na pytanie, jak chroniona jest cześć człowieka na tle ściśle określonych grup zawodowych oraz społecznych, m. in. dziennikarzy, adwokatów, lekarzy. Nadto zanalizowane jest dość „modne” ostatnimi czasy – zniesławienie dokonane za pomocą Internetu oraz w „wyjaśnieniach” oskarżonego.
Autor porusza również kwestię obawy mediów, iż penalizacja zniesławienia jest zagrożeniem dla wolności prasy i odpowiada na pytanie – podnoszone na gruncie społecznym, politycznym oraz w środowisku dziennikarskim – czy należy całkowicie zlikwidować odpowiedzialność karną za przestępstwo zniesławienia.

Ochrona czci człowieka na przykładzie zniesławienia na tle wybranych grup zawodowych i społecznych – cz. I,
Monitor Prawniczy 2012, nr 14,
C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 745-753.

Artykuł (w dwóch częściach) porusza zagadnienia dotyczące przestępstwa zniesławienia i udziela odpowiedzi na pytanie, jak chroniona jest cześć człowieka na tle ściśle określonych grup zawodowych oraz społecznych, m. in. dziennikarzy, adwokatów, lekarzy. Nadto zanalizowane jest dość „modne” ostatnimi czasy – zniesławienie dokonane za pomocą Internetu oraz w „wyjaśnieniach” oskarżonego.
Autor porusza również kwestię obawy mediów, iż penalizacja zniesławienia jest zagrożeniem dla wolności prasy i odpowiada na pytanie – podnoszone na gruncie społecznym, politycznym oraz w środowisku dziennikarskim – czy należy całkowicie zlikwidować odpowiedzialność karną za przestępstwo zniesławienia.

Zacznij pisać, naciśnij Enter aby wyszukać